Prima Bangerina: over de dans van angst in liefde

uthenticiteit is gegeerd. Voor een ondernemer als ik lijkt het onmisbaar in je marketingmix.

Gelukkig is het véél meer dan dat. ECHT veel meer.

Als voice-over en coach draag ik authenticiteit hoog in het vaandel. Wanneer ik een commercial inspreek, krijg ik steeds meer de vraag om ‘hem vooral niet te laten klinken als een reclamestem’ en als coach motiveer ik mijn klanten telkens om zich te presenteren zoals ze écht zijn en niets ‘weg te walsen.’

Toch zag ik het voorbije weekend dat ook ik niet altijd spreek wat er speelt. Dat ik mijzelf in sommige situaties kleiner en in andere weer groter maak. Tijdens het Being Business Intensive in Amsterdam maakten coaches Moritz Lembert en Ria Gijsbers dat pijnlijk duidelijk. En hoe helderder het werd, hoe meer ik koos het te ontkennen.

Een fysieke oefening triggerde plots mijn diepste angst. Daarop hulde ik mezelf in een zelfontworpen loop van oude gedachten: ‘wat moet ik nu doen?’, ‘wat is hier aangewezen?’, ‘wat doen de anderen?’, ‘hoe doe ik het correct?’, … . Toen elk antwoord uitbleef, besloot ik zelfs even dat ‘de rest tegen mij was’,  en dat ‘ze mij moesten hebben’. Er was boosheid en lichte agressie.

Ik schrok: was ‘DAT’ wie ik was? En volharde dus nog meer in de weerstand: misschien kon ik nog net een glimlach faken?!

Pictures by: Jae Hutter and Yangxuan Zhou

‘Het spijt me, maar ik ga passen. Dit voelt voor mij niet goed.’ Dát was wat ik NIET sprak. En het enige nodig om me in dat moment te ver-lossen en ver-volmaken. Die ene zin omvatte authentiek wat er speelde, daar in dat ene ogenblik.

Hij had het verschil gemaakt tussen duwen tegen de angst en dansen met de liefde die mijn herwonnen vrijheid zou brengen.

Authenticiteit. ‘Kwetsbaarheidsonderzoekster’ Brené Brown omschrijft het als ‘de dagelijkse oefening van loslaten wie we dénken te moeten zijn en omarmen wie we – echt - zijn’.

Ik weet niet precies wie of wat ik dacht te moeten zijn in die ene oefening. Ik weet vooral dat ik in dat moment ophield te geloven in wat mogelijk was. Ik. Ik, die overal verkondig – en ook oprecht geloof - dat ‘ANNyting possible is’. Ik, die sta voor wat ik spreek en spreek waar ik voor sta. Ik?

In dat moment koos ik ervoor mij daar niet mee te verbinden. Ik was verbonden met het verhaal dat ‘ik’ geen keuze had. Een oud verhaal, dat mij was verteld door iemand die waarschijnlijk zelf dacht geen keuze te hebben. Niet mijn verhaal. Niet mijn wereld.

Wat wil ík mogelijk maken?

‘Kwetsbaarheid’, hoorde ik gisteren. Wat later vormde zich het woord ‘licht’ in mijn hoofd. Licht, als de tegenpool van zwaar, weerstand en van donkerte ook.

Daarbij zag ik mezelf sierlijk glimlachend over de het aardoppervlak zweven. Als een ‘prima bangerina’, helemaal prima, met mijn angst.

Pictures by: Jae Hutter and Yangxuan Zhou

---

Lees de nieuwsbrief HIER